روز دوستی؛ همون روزی که یادمون میافته یه دوست هم داشتیم!
یه روزی توی تقویم هست به اسم "روز دوستی". حالا بعضیا بهش میگن "روز رفاقت"، بعضیا هم توی مجازی فقط یه گل رز میفرستن با یه جمله کلیشهای:
«دوست خوب مثل چراغ خوابه، نه همه جا رو روشن میکنه، ولی کنارته...»
(و معمولاً این پیام رو به همه لیست مخاطبین میفرستن، حتی به مدیر بانک یا معلم ریاضی دوم دبیرستان.)
اما بذار رک بگم، روز دوستی، برای بعضیا دقیقاً همون یه روزه که یادشون میافته:
"عه! من یه دوستی هم داشتم... چی شد اون یارو؟"
و بعد با وجدان درد و عذاب الهی، سریع یه استیکر میفرستن که دو تا خرس همدیگه رو بغل کردن، به نیت صاف کردن حساب دو سال بیخبری!
دوستی در دوران مدرن؛
قدیما دوستی یعنی با هم بزرگ شدن، تو کوچه فوتبال بازی کردن، یا مثلاً با هم تو امتحان تقلب رسوندن.
حالا؟
دوستی یعنی روز تولدت استوریتو شیر کنه، اونم اگه آنتن داشته باشه و حال داشته باشه.
تو دوران اینترنت، یه دوست واقعی کسیه که:
پیامو سین نکنه، ولی جواب بده.
سرما خوردی، فقط ایموجی گریه نفرسته، واقعاً بپرسه: "آب پرتقال خوردی؟"
و مهمتر از همه: موقع غذا خوردن ازت فیلم نگیره و نذاره استوری با آهنگ "وای امون از تو؟!"
انواع دوستان در روز دوستی:
🔹 دوست شارژخور: فقط وقت پول گرفتن، کار داشتن، یا توصیهنامه نوشتن یادت میافته.
🔹 دوست نوستالژی: هیچجا نیست، ولی یهویی پیام میده: "یادته پنجم دبستان فلانیو زدی؟"
🔹 دوست روح: دیگه نیست، ولی هنوز تو لیست مخاطبینته و هرسال برات پیام روز دوستی میفرسته.
🔹 دوست همهچیدون: تو هر بحثی یه نظری داره؛ حتی درباره اینکه چرا پیتزا رو باید با قاشق خورد.
چیکار کنیم که دوستهامون فرار نکنن؟
هر روز روز دوستی نیست، ولی هر روز میشه یه ذره مهربون بود.
گاهی بهجای فرستادن یه متن کپیپیستی، یه پیام واقعی بده: «هی فلانی، دلم برات تنگ شده بود. حالت خوبه؟»
از دوستات فقط موقع اسبابکشی و نصب ویندوز کمک نگیر! گاهی برای چرت گفتن و خندیدن هم وقت بگذار.
یه وقتایی هم بپرس: «خودت چطوری؟ واقعاً خوبی؟» نه اینکه فقط منتظر باشی نوبت گلهی خودت برسه.
آخرش چی بگم؟
روز دوستی فقط یه روز نیست.
یه یادآوریه؛
که اگه دوستی داری که باهات خندیده، کنارِت مونده، حرفاتو شنیده، و توی خنگبازیهات ترکت نکرده،
برو همین امروز بهش بگو:
«دمت گرم که هنوز دوستمونی... و اگه یه روزی خواستم مزخرف باشم، اول بهم بگو، بعد بلاکم کن!»
💚 روز دوستی مبارک... حتی به اون دوستی که همیشه آخر غذا، تهدیگو میخوره و میگه "من که اشتها ندارم!"