شکرگزاری یعنی...

نعمت را از حالت عادی خارج کردن.

ما به چیزهایی عادت می‌کنیم.

چشم...

دست...

پا...

هوش...

اینترنت...

آب...

نان...

همه برایمان عادی می‌شوند.

شکرگزاری یعنی دوباره آن‌ها را ببینی.

اگر فردا نباشند...

فرض کن فردا صبح بیدار شوی...

هیچ نوری نبینی.

هیچ رنگی نبینی.

دیگر نتوانی چهره‌ی عزیزانت را ببینی.

آن وقت تازه می‌فهمی امروز چه ثروتی داشتی.

پس چرا صبر کنیم تا نعمت برود؟