خستگیِ آدمبزرگ ها و ضربه های بچه ها...
گاهی فکر میکنم تلخترین جملهای که یک کودک در زندگیاش میشنود، اصلاً از روی نفرت گفته نشده است؛ از روی خستگی گفته شده... از روی زخمهایی که هیچوقت درمان نشدهاند. 💔
بعضی از ما آدمبزرگها، سالها بارِ کودکیِ خودمان را روی دوشمان حمل میکنیم. سالها تحقیر، نادیده گرفته شدن، مقایسه شدن، دوست داشته نشدن، یا شنیده نشدن را با خودمان میکشیم. بعد یک روز، بدون اینکه بفهمیم، همان دردها از دهانمان بیرون میآیند و روی قلب کوچک یک کودک مینشینند. کودک هیچ تقصیری ندارد، اما تیرها به سمت او شلیک میشوند. 🎯🥀
کودک فقط یک لیوان را شکسته است، اما ما انگار داریم از تمام آدمهایی که یک عمر دل ما را شکستهاند انتقام میگیریم. 😔
کودک فقط چند بار سؤال پرسیده است، اما ما انگار از تمام کسانی که هیچوقت به سؤالهای ما جواب ندادند عصبانی هستیم.
کودک فقط کمی بازیگوشی کرده است، اما ما انگار داریم با تمام بینظمیهای زندگی خودمان میجنگیم.
و بعد از اینکه صدایمان آرام میشود... بعد از اینکه در اتاق بسته میشود... بعد از اینکه کودک با چشمهای خیس گوشهای مینشیند... تازه وجدانمان بیدار میشود. 😢
آن لحظه میگوییم: �ای کاش اینطور باهاش حرف نمیزدم...� �بیچاره چه تقصیری داشت؟� �من چرا اینقدر تند شدم؟�
اما بعضی از زخمها، حتی اگر فراموش شوند، اثرشان در اعماق شخصیت انسان باقی میماند. کودکان بیشتر از اینکه حرفهای ما را حفظ کنند، احساسی را که هنگام شنیدن آن حرفها داشتند حفظ میکنند. 🫂
شاید آن کودک سالها بعد دیگر یادش نباشد دقیقاً چه جملهای شنیده، اما هنوز وقتی اشتباهی میکند، دلش میلرزد؛ چون بدنش یادش مانده که یک روز بابت اشتباه کردن احساس ناامنی کرده است.
عجیب است... ما معمولاً از کسانی که بیش از همه دوستشان داریم، بیشتر از همه انتظار داریم؛ و چون انتظارمان برآورده نمیشود، همانها را بیشتر از همه زخمی میکنیم. ❤️🩹
گاهی لازم است قبل از اینکه با کودک حرف بزنیم، چند ثانیه با کودکِ درون خودمان حرف بزنیم.
از خودمان بپرسیم: �الان واقعاً از این بچه ناراحتم... یا از اتفاقهای زندگی خودم؟�
اگر جواب سؤال دوم باشد، شاید سکوت کردن مهربانانهترین کاری باشد که میتوانیم انجام دهیم. 🌱
کودکان به پدر و مادر بینقص احتیاج ندارند؛ به پدر و مادری احتیاج دارند که وقتی اشتباه میکنند، شجاعت عذرخواهی داشته باشند. 🙏
هیچ چیز به اندازه شنیدن این جمله از زبان یک بزرگسال، برای یک کودک شفابخش نیست:
�ببخش من اشتباه کردم... تو مقصر نبودی... من امروز حال خوبی نداشتم.�
همین جمله، شاید زنجیرهای را قطع کند که نسلها ادامه داشته است. ⛓️✨
اگر هر نسلی فقط تصمیم بگیرد کمی کمتر از زخمهایش به فرزندانش منتقل کند، دنیا آرامآرام جای امنتری میشود.
بیایید قبل از اینکه کودکانمان را تربیت کنیم، زخمهای خودمان را درمان کنیم.
چون کودک، قربانی عقدههای ما نیست؛ امانتی است که خدا برای مدتی کوتاه به دست ما سپرده است. 🤍🌸