فرزندم، اینکه خواهشی در تو پدیدار می‌شود، به معنای آن نیست که اختیار از تو گرفته شده است.

گاهی انسان چنان تحت فشار یک خواهش قرار می‌گیرد که گمان می‌کند آن خواهش از خودش بزرگ‌تر است.

اما میان آمدن خواهش و پذیرفتن خواهش فاصله‌ای وجود دارد.

تو لازم نیست در همان لحظه بگویی:

«من باید این میل را نابود کنم.»

همین فکر ممکن است خودش فشار را بیشتر کند.

بگو:

«این میل آمده است؛ اما من هنوز تصمیم نگرفته‌ام.»

بعد فقط یک قدم بردار:

از محرک فاصله بگیر.
گوشی را کنار بگذار.
از اتاق بیرون برو.
ده دقیقه صبر کن.

تو در آن لحظه قرار نیست تمام زندگی‌ات را اصلاح کنی.

فقط نباید اختیار تصمیم بعدی را به میل لحظه‌ای واگذار کنی.

قدرت تو از جایی شروع می‌شود که بفهمی:

«من مجبور نیستم هر چیزی را که در درونم پدیدار شد، به عمل تبدیل کنم.»