دلنوشته های من

انسان خیلی راحت در چیزی غرق می‌شود که می‌توانیم ساده‌اش کنیم به:

«همه همین کار را می‌کنند.»

همه گوشی دستشان است.

همه سرگرمی می‌خواهند.

همه می‌گویند باید حال آدم خوب باشد.

همه از سکوت فرار می‌کنند.

همه دائماً چیزی مصرف می‌کنند.

و کم‌کم آدم دیگر نمی‌پرسد:

«من واقعاً چه می‌خواهم؟»

بلکه می‌پرسد:

«الان چه چیزی می‌تواند حالم را بهتر کند؟»

این دو سؤال زمین تا آسمان فرق دارند.

اولی مربوط به معنا و بودن تو است.

دومی مربوط به تنظیم حال لحظه‌ای.

و شاید چیزی که این روزها اذیتت می‌کند همین باشد:

تو آن‌قدر به «حال الان» گوش داده‌ای که صدای «آن چیزی که می‌خواهی بشوی» ضعیف شده.